Dennis

Lexus IS200 Executive

When perfection meets art: Freude am Fahren met stokjes

 Een stapavondje die begint in een met LexusIS200 Executive met snoeiharde gitaarrock, die over de 8 speakers en subwoofer op je af komt alsof je in een vol Ahoy staat, belooft erg heftig te worden. Zo ook de avond dat ik BOB moest spelen voor een vrolijk gezelschap dat zich richting Egmond en Alkmaar begaf. Eerst zat ik als passagier in de auto en na het Wapen van Egmond werd ik om verstandige redenen de tijdelijke eigenaar van de sleutelbos die bij deze Japanner hoorde. De auto’s van Lexus staan bekend om hun perfectie. Nu hadden mijn reisgenoten tijdens een avondje stappen weinig oog voor de perfecte afwerking en goede rijeigenschappen, alleen het vrouwelijk schoon naast ons bij het stoplicht, in de parkeergarage en voor de kroeg hebben hun aandacht… en de Lexus heeft de aandacht van hen… en terecht.

 

 

Waarom al die aandacht voor een Japanner vragen de stamgasten achterin zich af. Welnu, dat is eenvoudig, dit merk probeert BMW- en Alfarijders naar zich toe te trekken met deze sportieve en luxe sedan. BMW rijders houden van luxe, mooie afwerking, design, maar ook van status en rijplezier. Alfa Romeo heeft met haar sportieve Italiaanse inborst de harten van veel mannen en vrouwen veroverd door ze te verwennen met oogstrelende automobielen die je dagelijks in hoog tempo van A naar B kunnen brengen. Beide merken spreken dus mensen die het autohart op de juiste plek hebben zitten. Gemaakt voor liefhebbers en daar speelt Lexus op in. Kennelijk zijn de vrouwen van vanavond ook gecharmeerd van dit soort auto’s, of zou het gewoon onze natuurlijke aantrekkingskracht zijn?

 

Lexus is in 1989 begonnen als dochteronderneming van Toyota om zich met de LS400 te richten op de betere modellen van BMW en Mercedes Benz. Waar BMW en Mercedes 1001 mogelijke varianten op 1 model verzinnen komt Lexus met hooguit 1 of 2 varianten van het origineel. Dus het liefst één motor in slechts één carrosserievariant, maar tegenwoordig zie je ook dat de verschillende motoren in de diverse modellen worden gestopt. Bekijk de modellenlijst en je begrijpt wat ik bedoel. Eigenlijk is het bij Lexus makkelijker shoppen dan bij de concurrent, het is allemaal een stuk overzichtelijker en er blijft weinig te wensen over, hooguit een paar state of the art diesels. Lexus maakt het gebrek van vele cabrio- en stationvarianten goed met een uitstekende service, dat terecht de naam ‘Red Carpet Treatment’ draagt.

 

 Met de IS200 aast Lexus op een deel van de Alfa 156 en BMW 3-serie rijders. Zelf denk ik overigens dat ze tevens een deel van hun potentiele klanten aan zien komen rijden in een Saab 9-3, Volvo V/S40 of andere exclusieve middenklassers. Passat rijders zullen niet zo snel overstappen op Lexus, maar eigenlijk zouden dat júist moeten doen, maar dat terzijde. Bedenk je ook dat een IS200 veel als tweede auto wordt gekocht. In wat voor auto men ook rijdt of reed, het is in ieder geval een doelgroep met smaak en geld. De IS200 valt nog steeds op in het straatbeeld, je ziet ze niet echt vaak en dat is jammer. De auto oogt erg sportief met standaard 17 inch vijfspaaks velgen, zijn fraaie wigvorm (lage neus, hoge kont) en die typische achterlichtunits. Met die armaturen heeft Lexus echt een trend gezet, let maar op de vele ‘getunede japanse bommetjes’ en zelfs enkele nieuwe auto’s van andere merken.

De zilvermetallic IS200 Executive die ik mocht rijden was voorzien van een automaat, maar helaas niet aangevuld met E-shift (knopjes op het stuur die razendsnel schakelen mogelijk maken). Dit zit wel op de IS300, maar dat zullen jullie binnenkort lezen als de IS Sportcross door Jent.nu wordt getest. Zelf heb ik er in de GS300 al mee gereden en dat was echt super, alle seconden die concurrenten met dergelijke systemen laten liggen zou je kunnen gebruiken om bij Lexus een proefrit aan te vragen om dat E-shift aan de tand te voelen. De automaat die in deze auto ligt is echter verre van vervelend. De auto schakelt zonder schokken erg soepel bij zowel rustig gebruik als het flinke trappen tussen de verschillende uitgaansgebieden in.

Ik kan me ondanks de 4 man extra ballast aan boord prima concentreren op het rijden. Ik zit echt perfect, het stuur is dusdanig te stellen dat ik mijn standaard actieve zithouding kan aannemen, zonder daarvoor concessies te doen aan het zitcomfort. Ik zit dus met mijn benen net niet gestrekt, de stoelleuning staat overeind, de stoel in de lage stand en mijn armen zijn ver gebogen… klaar om te sturen! Eerst moet ik het die 4 man naar hun zin maken, de premium geluidsinstallatie komt in actie, de jongens raken afgeleid en zo kan ik vaart maken.

Met 5 man in de auto is de auto niet echt snel, sterker nog, nu mis ik de trekkracht onderin als nooit tevoren. De trekkracht onderin is tot nu toe altijd mijn enige minpuntje geweest op de IS200’s die ik heb gereden. Tuurlijk, er zijn auto’s die het met nog minder koppel moeten doen, maar naast 155 pk heeft een auto ook nm’s nodig om lekker vooruit te komen. Newtonmeters heeft ie op zich wel, maar ze komen veels te laat. Pas bij 4600 toeren perst de VVT-i 195 newtonmeters uit 2 liter motorinhoud. Gelukkig komt er redding… een vriend van ons neemt wat mensen over in zijn snelle BMW M3 en zo zit ik nog maar met 1 passagier in de auto. Sportstand ingeschakeld, tractioncontrol uit en dan maar lekker gassen dus…

 Telkens als ik denk veels te hard op een bocht aan te komen wordt ik verrast door die bergen grip die deze auto heeft, het  gas erop zetten wordt zelfs zonder tractioncontrol niet omgezet in fraaie glijpartijen van de achterkant. Alleen gasgeven en sturen is wat je kunt doen in deze sportieve sedan. Leuk is misschien anders, maar zoveel grip heeft ook wel iets en trouwens, het verhaal is nog niet klaar. Het sturen is gewoon erg fijn, zowel met 170 op de klok in lange doordraaiers, als met kruipsnelheid in de te nauwe parkeergarage van Alkmaar. Zonder verrassingen rondt de Lexus iedere bocht waar je hem in ‘gooit’. Voor mensen die nog nooit met achterwielaandrijving hebben gereden zal niet snel duidelijk zijn waarom iedereen zo enthousiast is over dit aandrijfconcept, maar zodra je éénmaal een mooie drift hebt gemaakt ben je verslaafd. In deze auto zal het je niet snel overkomen, maar je kunt het wel opwekken.

 Zet de auto in D of liever in 3, laat hem een rotonde op rollen, trap vervolgens vol op het gas en voor je het weet heb je een fraaie cirkel met rook en strepen neergelegd rond het middenbermpje. Het is niet de vraag óf je dwars kunt, maar hoe lang er geen overige verkeersdeelnemers

in de buurt zijn. 2 of 3 keer full lock over de rotonde is zelfs met een automaat mogelijk… op droog wegdek. De vliegen zitten letterlijk op de rechter zijruit. Je hebt meer naar rechts gestuurd dan je normaal hoort te doen op een rotonde. Deze IS200 Executive mist eigenlijk niet eens de optie die wel op de Sport leverbaar is en dat is een Limited Slip Differential (juist een sper!). Dwars kun je, zelfs zonder dat fraaie hulpmiddel.

 In de vroege ochtend was het tijd om iedereen naar huis te brengen. Eén voor één kwamen ze als balletjes uit de auto rollen. Ik had de stoelverwaming lekker aan staan, want het is natuurlijk de taak van BOB om door de stromende regen de auto te halen. Ik had last van mijn rug voordat ik in de auto stapte, maar de volgende dag was het over. De electrisch te bedienen en de fraai bekleedde stoelen van het Ivory interieur droegen daar ook aan bij denk ik, want ik kwam fitter aan bij ieder adres dat we aandeden. Nadat we iedereen hadden afgezet werd het tijd om de eigenaar van deze auto thuis te brengen… mooi nog ruim 100 kilometer te gaan en de zon zou voorlopig nog niet opkomen.

 De Target Euro 330  stond preventief ingeschakeld, voor het geval er nog een overijverige wedsdienaar met zijn fototoestel op de vangrails zou zitten. De snelheid kon dus omhoog.  De eigenaar van de auto lag te dromen over een SC430 en merkte niets van snelheden boven de 200 kilometer per uur. Het was zo stil dat hij af en toe wakker werd als ik af en toe de richtingaanwijzer aanzette. Je merkt in deze auto, net als bij zijn Duitse tegenhangers niets van dit soort snelheden. Zeker als de weg helemaal leeg is zie je op de routenavigatie hoe hard je eigenlijk gaat, want die kaartjes vliegen echt voorbij. Bij 220 km/u leek het met een beetje fantasie net of er een tekenfilm werd afgespeeld.

 Hier en daar doemden fly overs op, maar als je meer ballen dan de auto zelf zou hebben dan zou je daar met minimaal 180 overheen vliegen. Het was niet mijn auto, dus ik wist niet hoeveel ballen die auto aankon en reed dus met een dikke 170 onder en over verschillende viaducten. Het is allemaal erg vertrouwd, de wegligging van zo’n Lexus bij dat soort bochtensnelheden. Het was nat, er zaten hobbels in de weg, maar de eerste die van zijn plek schoof was mijn bijrijder, niet de auto. In zijn slaap konden zijn nekspieren de krachten niet meer aan en dus knalde zijn kop keihard tegen de zijruit. Niet veel later rolde hij de andere kant op en legde pardoes zijn hoofd op mijn schouder. Het is dat ik meer van vrouwen houd, maar anders was dit naast de houten paneeltjes rond de electrische raam- en spiegelbediening nog het enige gezellige in de Lexus geweest. Ik besloot dus maar om een slalom te doen tussen de strepen op de weg. Echt niet normaal dat deze auto van huis uit al zo’n goede grip mee heeft gekregen. Veel andere auto’s waren serieus gaan schuiven.

 Mijn bijrijder sliep knikkebollend (goedkeurend?) door en daarom viel het me dus opeens op dat die auto wel heel netjes was afgewerkt, maar ik vroeg me af waarom Lexus nu 2 van die hele kleine strookjes hout in deze auto had geplakt. Dit hout zit alleen op de Executive en zelf vind ik de standaard IS200 en de Sport veel mooier dankzij het gebrek aan deze armzalige stukjes ‘luxe’. Lexus heeft verder wel fraaie materialen gebruikt. Het dashboard is in de Executive in twee kleuren uitgevoerd en oogt erg fraai. Het leer van het stuur is lekker, de klokken zijn gevormd alsof het chronometers zijn en de overige materialen zien er strak uit, alsof er inderdaad een Japanse toparchitect is bezig geweest met kleurenwaaier en materialen monsters. Deze auto is beslist geen saaie Japanner, het is meer de verfijning van de schoonheid dat je terugziet. Persoonlijk houd ik wel van niet al te veel poespas.  Vandaar dat dit me heel goed bevalt, op die stukjes hout na dus.  Een BMW vind ik net wat saaier en daarom vergelijk ik het interieur liever met Alfa Romeo. Italiaanse creativiteit op z’n Japans, maar met de kwaliteit van de Duitsers. Als ik het zo formuleer, dan komt toch vrijwel iedereen aan zijn trekken in deze sedan?

 Na de vele kilometers over de snelweg werd het tijd om de locale wegen op en ronde de Utrechtse Heuvelrug te checken. Het was nog steeds donker, het daglicht was alleen ver aan de horizon waar te nemen en het was nog steeds nat buiten. Afgezien van bewegende ruitenwissers merkte ik verder weinig van de regen. Ook op de minder begaanbare wegen met veel kuilen, diepe plassen en onregelmatig asfalt bleef de lexus met hoge snelheid gaan waar ik hem heen stuurde. Diverse chicanes midden op de weg om de snelheid eruit te halen werkten voor mij averechts. Van binnen, naar buiten en naar binnen om vervolgens met nog hogere snelheid naar de volgende chicane te sprinten. Mijn bijrijder was inmiddels uitgeslapen en zag de gele paaltjes links en rechts langs zijn auto zoeven… volgens hem waren de drempels in de verte ook mooi om het onderstel te testen en daarin moest ik hem gelijk geven.

 Ik heb al vaak in de LS400 gereden en ik dacht dat goedkopere modellen altijd iets inleverden op hun grote broers, maar in dit geval kom je met de IS een heel end. Tuurlijk… alle drempels zijn iets meer voelbaar dan in de LS, maar de veer/dempercombinatie is gewoon goed gekozen in combinatie met onder andere dubbele wishbones. De dynamische wegligging wordt niet ‘beloond’ met een spijkerhard onderstel en dat is maar goed ook, want wie wil er anno 2002 na een ritje over klinkers en drempels linea recta op zoek naar een donornier? Dat is nergens voor nodig en ik denk dat Lexus zijn huiswerk op tijd af had. Veel sportieve auto’s rijden tegenwoordig comfortabeler dan een oude Citroen CX en deze Lexus combineert beide eigenschappen op een hele fijne manier.

 Na nog een kleine rotonde een volle ronde full lock te hebben gerond zette ik de auto neer op de oprit, bekeek nog even de fraaie lijn van de auto en dook toen mijn bed in. Voor het eerst die nacht voelde ik mijn vermoeidheid, in de auto had ik daar nog niets van gemerkt.

 Na de verschillende IS200’s met handbak had ik niet zo’n hoge verwachting van dezelfde auto maar dan met automaat. Ik had verwacht dat de auto zijn sportieve aspiraties niet waar zou maken, maar die gedachten zijn inmiddels verleden tijd. Natuurlijk mis je wat vermogen, maar alleen ruwe pk’s en een overdosis koppel geven nog niet meteen een sportieve ervaring.  Een goede gewichtsverdeling, fraaie wielophangingen en een goede positie voor de ‘coureur’ wegen minstens zo zwaar mee. Heel af en toe hoor je de snerp van de 6 cylinder, maar verder blijft het stil in de auto, echt stil! Zelf houd ik van sportieve auto’s en ik moet zeggen dat ik deze ook in mijn voorkeurslijstje zal zetten. Het is geen stoplichtsprinter, het is geen drifter, hij laat je nekharen niet overeind staan als je hem doortrekt tot in de begrenzer, maar toch geeft hij je sportieve hart de nodige snellere tikken met zijn handelbaarheid.

 De luxe en sportiviteit zijn goed gecombineerd en de service van Lexus zijn de kers op de slagroom. Lexus heeft met deze IS200 Executive automaat een sterke troef in handen om de automatisch schakelende concurrenten het leven zuur te maken. Nu maar hopen dat men de Lexusdealer weet te vinden. Zien, maar vooral rijden is kopen in dit geval.

 www.jent.nu  

www.lexus.nl